Zoals u al uit het eerste hoofdstuk en de daarin afgebeelde grafieken van de variaties van het opgewekte elektrische vermogen kon zien kan tengevolge van deze onvermijdelijke variaties het gedurende een jaar geproduceerde aantal kilowatturen (kWh's) niet anders dan bijzonder klein zijn. Hierin verbetering te brengen is onmogelijk omdat die natuurkundige wet het hele gedrag van een windmolen beheerst. Dus dat alleen al maakt innovaties bij windmolens onmogelijk. Strijden tegen een natuurkundige wet is zinloos.
Om toch nog enige vergroting van het aantal geproduceerde kWh's te bereiken trachten de bouwers van windmolens steeds hogere windmolens met extreem lange propellerbladen te bouwen. De hierdoor meer dan proportionele vergroting van alle krachten op de pyloon en alle mechanische delen nemen de windmolenbouwers dan maar voor lief en trachten dit te beheersen door toepassing van nieuwe materialen en constructies. Dat zij nu al bij de enorme windmolens met een maximaal vermogen van 3 of zelfs 5 MW aan de grens van het beheersbare zitten wordt genegeerd. Net zoals het feit dat door die onverantwoordelijke vergroting van de windmolens hun effectief producerende vermogen met niet meer dan hoogstens een halve tot één enkele MW zal toenemen. En dat is natuurlijk ten opzichte van het gemiddelde vermogen waarmee onze centrales onze behoefte aan elektriciteit produceren (ca. 13.000 MW) totaal zinloos. Dus ook om deze reden is de conclusie weer: echte baanbrekende innovaties van windmolens zijn onmogelijk.
Dit onrealistische streven naar steeds hogere windmolens met steeds langere propellerbladen die desondanks toch alleen minimaal meer elektriciteit opbrengen leidt onherroepelijk tot meer bedrijfsstoringen en defecten van de windmolens. De tijd dat er met enige regelmaat propellers afbraken en tot op grote afstand weggeslingerd werden is nu door verbetering van de bouw van de propellers bij niet al te grote windmolens voorbij. De nu gebouwde nog hogere windmolens met nog langere propellerbladen hebben echter tot resultaat dat mechanische storingen en. defecten aan windmolens weer aan het toenemen zijn.
Tracht u even voor te stellen welke enorme krachten er op de as van de propeller uitgeoefend worden door drie 'hefbomen' van 50 meter. Bij storm en wisselende windrichting zal de rotatie van de propeller door een remsysteem afgeremd en stilgezet moeten worden. Dat is toch zoiets als trachten een enorme zwaar beladen vrachtwagen die een zeer sterke helling omlaag rijdt af te remmen en stil te zetten. Zoiets moet toch ook eens mis gaan zodat de hele boel in de diepte stort.
Bekijkt u nu het filmpje van de dramatische gebeurtenis met een windmolen in Denemarken op 22 februari 2008. Toen het remsysteem het niet meer aankon.
Ook in Nederland zijn gevallen van op hol geslagen windmolens bekend, zoals o.a. bij Dronrijp en ook in februri 2008 op Texel